Historia parafii i kościoła
parafiazabnica.pl
Wieś Żabnica położona jest w Beskidzie Żywieckim w dolinie pomiędzy górą Prusów (1010 m n.p.m.) a wzniesieniem Abrahamów (865m n.p.m.). Od wschodu Żabnicę zamyka góra Romanka (1366m n.p.m.). Od granicy z Węgierską Górką do schroniska na Hali Boraczej jest 10 km.
Początek historii Żabnicy sięga XVI wieku. Wioska należała wtedy do rodziny Komorowskich, później do Cecylii Renaty, żony króla Jana Kazimierza, następnie do rodziny Wielopolskich, a w końcu stała się własnością książęcej rodziny Habsburgów.
Żabnica w XVII wieku należała do parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Radziechowach. Od 1673 roku po odłączeniu od parafii Radziechowy została przyłączona do bliżej położonej, erygowanej w Milówce w 1625 roku parafii p.w. Matki Bożej Wniebowzięcia.
Pod koniec XIX wieku mieszkańcy Żabnicy zaczęli myśleć o uniezależnieniu się od parafii w Milówce, ponieważ niektórzy z nich do kościoła parafialnego mieli około 15 km.


W tej sytuacji wikariusz parafii w Milówce ks. Jan Figuła za zgodą swojego proboszcza ks. Tomasza Ciszka zorganizował Komitet Budowy Kościoła. W 1910 roku przystąpiono do budowy własnego, drewnianego kościoła. Zwożono drewno z lasu gminnego oraz ofiarowane również przez arcyksięcia Karola Stefana Habsburga.
Kronika parafialna tak zapisała tamte wydarzenia: „Za inicjatywą Wielebnego ks. Jana Figuły, wikariusza w Milówce rozpoczęto w roku 1910 budowę kościoła drewnianego, za panowania cesarza Franciszka Józefa I, za pontyfikatu Piusa X, za rządów w diecezji krakowskiej Księcia Biskupa Kardynała Jana Puzyny. Proboszczem w Milówce był ks. Tomasz Ciszek, a wójtem w Żabnicy Jan Piwowar”.
Cieśle z Żabnicy pod nadzorem majstra w czynie społecznym budowali kościół, który w 1914 roku został wykończony i wyposażony w potrzebne obrazy, ołtarze i przedmioty liturgiczne. W 1914 roku następca ks. proboszcza Tomasza Ciszka, ks. proboszcz Piotr Padykuła dokonał jego uroczystego poświęcenia. W 1915 roku dobudowano do kościoła dzwonnice i zakupiono dwa dzwony, które w 1916 i 1917 roku zostały zarekwirowane przez wojskowe władze austriackie. Zakupiono również grunt pod cmentarz parafialny.
Dekretem Kurii Biskupiej w Krakowie z dnia 24 kwietnia 1918 roku, po oddzieleniu od parafii w Milówce, erygowano w Żabnicy samodzielna stację duszpasterską tj. parafię p.w. Matki Bożej Częstochowskiej z ekspozytem posiadającym władzę proboszczowską. W 1921 i 1922 roku ponownie zakupiono dzwony.
W lipcu 1922 roku w Żabnicy odbyła się pierwsza wizytacja kanoniczna przeprowadzona przez ks. Bp. Adama Sapiehę, w czasie której do bierzmowania przystąpiło ponad 600 osób.
W 1928 roku powstało Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Żeńskiej.
W 1931 roku wizytował Żabnicę sufragan krakowski ks. bp. Rospond i zachęcał parafian, by starali się odrestaurować plebanię chylącą się ku upadkowi.
W 1938 roku pod przewodnictwem z ks. Gabriela Zemanka młodzież z Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży w swoich regionalnych strojach brała udział w Zlocie Młodzieży z całej Polski z okazji dwudziestolecia Niepodległości.
3 września 1943 roku podczas II wojny światowej żołnierze hitlerowscy wykonali w Żabnicy wyrok śmierci wieszając 11 osób za pomoc partyzantom, w tym miejscowych parafian. To dramatyczne wydarzenie przyczyniło się do nagłej śmierci ówczesnego proboszcza ks. Gabriela Zemanka 14 września 1943 roku, byłego kapelana wojskowego, który był świadkiem tej egzekucji.
W 1948 roku parafia Żabnica otrzymała od parafii w Milówce 7 hektarów lasu. W 1950 roku rozpoczęto budowę kaplicy na Skałce. W 1953 roku zaprowadzono instalację elektryczną w kościele i nowo wybudowanej plebanii. W 1956 roku ks. proboszcz Karol Śmiech dostał pozwolenie na powiększenie kościoła, który został wykończony wewnątrz w 1960 roku.
6 lipca 1963 roku ks. proboszcz Karol Śmiech sprowadził do parafii siostry Albertynki: zakrystiankę, katechetkę i kucharkę, które w 1965 roku zamieszkały w nowo wybudowanym budynku.
W 1966 roku Żabnica dekretem ks. bp. Karola Wojtyły formalnie została parafią, gdyż wcześniej miała tylko status expozytury.
W 1970 roku przeniesiono na inne miejsce i gruntownie wyremontowano kaplicę na Skałce. W 1983 roku odnowiono ołtarze w kościele. W 1986 roku pokryto kościół blachą miedzianą. W 1989 roku powiększono cmentarz parafialny. W 1998 roku poświęcono nowo wybudowany Dom Spokojnej Starości przy klasztorze sióstr Albertynek. W roku 2000 położono w kościele nową posadzkę.
Długość kościoła wynosi 34 m, szerokość naw bocznych 18 m, wysokość wewnątrz 6,70 m, a wysokość wraz z krzyżem na wieży 25 m, powierzchnia całkowita kościoła to 350 m. kw.
Na wieży są trzy dzwony, mające imiona: „Matka Boża Królowa Polski” z 1967 roku, „Św. Józef” – z 1922 roku i „Św. Barbara” - 1972 roku.
Owocem pracy i posługi duszpasterskiej wielu kapłanów w stuletniej historii parafii jest gorliwa pobożność, szczególnie Eucharystyczna, i przywiązanie do Kościoła. Odczuwa się powszechną świadomość, że kościół jest ich domem, gdzie często i licznie gromadzą się na Eucharystii. Żywy też jest udział w licznych nabożeństwach praktykowanych od dziesięcioleci. Wierni gorliwie biorą udział w nabożeństwach do Matki Bożej Częstochowskiej – Patronki kościoła i parafii oraz w nabożeństwach majowych, czerwcowych i różańcowych. Gromadzą się również w czwartki na Koronkę do Miłosierdzia Bożego z wystawieniem Najświętszego Sakramentu i w piątki na Godzinę Miłosierdzia.
Od prawie 100 lat w parafii zarówno w kościele jak i w domach Parafian trwa modlitwa różańcowa i rozważanie tajemnic naszego zbawienia. Modlitwa ta jest prowadzona i pielęgnowana przez 33 Żywe Róże Żeńskie i Męskie. W maju Parafianie gromadzą się przy bardzo wielu kapliczkach, figurkach i krzyżach, skąd słychać modlitwę i śpiew litanii loretańskiej.
W okresie Wielkiego Postu kościół zapełnia się po brzegi podczas nabożeństw Gorzkich Żali, a w piątki na Drodze Krzyżowej. Od 2005 roku jest tradycja nabożeństwa Drogi Krzyżowej odprawianej na ulicach naszej parafii. Najpierw odbywała się w rocznicę śmierci papieża Jana Pawła II, następnie w intencji o rychłą beatyfikację Sługi Bożego, a obecnie jako dziękczynienie za wysłuchane prośby i błogosławionego Jana Pawła II.
W parafii jest bardzo wielu utalentowanych muzykantów i zespołów grających góralską muzykę. Jednym z nich jest zespół „Mały Haśnik”.
Z inicjatywy miejscowych muzyków od 2006 roku w naszej parafii ma miejsce tzw. „Góralska Pasterka”. Gromadzi ona o północy przy ołtarzu na Bożonarodzeniowej Eucharystii około 40 muzyków grających na różnych instrumentach oraz wielu uczestników wspólnego kolędowania ze Śląska i prawie wszystkich rejonów południowej Polski.
Przy parafii działa młodzieżowa orkiestra dęta „Barka”.
Od 2007 roku redagowane jest i wydawane pismo parafialne „Idź ogłoś to po górach” w nakładzie 1000 sztuk, które roznoszone jest do każdej rodziny i każdego domu. Trzon pisma stanowią materiały własne, będące relacjami z bieżącego życia parafii, różnych przedsięwzięć i działalności związanej z duszpasterstwem. Poza tym umieszczane są również materiały informacyjne i formacyjne adekwatne do danego okresu liturgicznego oraz ważnych wydarzeń historycznych i narodowych.
Owocem gorliwej pobożności parafian są liczne powołania kapłańskie i zakonne. Parafia skutecznie wymodliła 11 kapłanów diecezjalnych i zakonnych, jednego brata z Zakonu Bonifratrów oraz 14 sióstr zakonnych: 10 albertynek, 2 klaryski, 1 salezjankę, 1 nazaretankę.
Parafia Żabnica należy do dekanatu radziechowskiego w diecezji bielsko-żywieckiej.